امروزه اقتصاددانان به این نتیجه رسیدند که پول پشتوانه ای برای کشورهای در حال توسعه نمیتواند باشد. به نظر من در این جمله اگر ذکر می کردند که پول به تنهایی نمی تواند پشتوانه باشد بهتر بود. در کشورهای در حال توسعه سرمایه و ارز منبع کمیابی هستند. و هزینه فرصت بالایی دارد. ولی متاسفانه در مقایسه با کشورهای توسعه یافته برای تولید یک واحد محصول سرمایه بیشتری مصرف می کنند و این به معنای پایین تر بودن بهره وری سرمایه در کشورهایی مثل ایران است. البته ایران به علت اینکه با فروش نفت ارز بالایی وارد کشور می کند وضعیت بهتری نسبت به کشورهای در حال توسعه بدون منابع طبیعی دارد.به هرحال در این کشورها عوامل مکمل مثل مدیریت و منابع طبیعی در توسعه کشورها علاوه بر پول مهم هستند.و درست که پول به تنهایی نمی تواند راهگشای توسعه باشد اما برای داشتن روندی با شیب صعودی مطمئنا لازم است.البته باید ذکر کنم که پشتوانه هر کشوری تلاش انسانی که بر اساس تقسیم کار و تخصص است.

از جمله عواملی که در بالا ذکر شد ایران در زمینه مدیریت آن ضعف زیادی دارد. و علت اصلی آن هم دولتی بودن ساختار است. زیرا در دولتی بودن به فکر حداکثر کردن سود نیستند و تلاش و مدیریت زیادی برای بهتر شدن و بهینه انجام دادن کارها صورت نمی گیرد.و میدانیم که تبانی و فساد در زمینه مدیریت در بخش های دولتی بسیار بیشتر از بخش های خصوصی و مستقل هستند.

در پایان می توان گفت با وجود منابع طبیعی در ایران و ارز کافی و نیروی انسانی کارآمد کافی حیف است که هنوز اندر خم یک کوچه باشیم.