در اقتصاد دو نظریه برای توزیع ثروت عادلانه وجود دارد.

دسته اول معتقد هستند که ثروت جامعه باید به طور مساوی بین افراد تقسیم شود بدون اینکه به سهم تولیدی آن فرد در جامعه توجه شود(بدون در نظر گرفتن فعالیت اقتصادی)

دسته دوم معتقند باید هر فرد بر اساس فعالیت تولیدی و سهم تولیدی که در جامعه دارد به فرد به همان میزان ثروت تعلق گیرد.

نظریه دوم را بیشتر مخالف هستند. زیرا در جامعه و به طور عام مردم معتقند که همه امکان فعالیت های اقتصادی و آموزش و فراگیری فعالیت را ندارند. و به علت اینکه در بازار دخالت زیادی صورت می گیرد سهم واقعی مشخص نخواهد شد.

اما در مقابل دو دسته بالا دسته ای دیگر نیز معتقند که اصلا تقسیم ثروت عادلانه کاری اشتباه است. البته با توجه به علم امروز و جامعه امروز این نظریه رد شده است ولی برای اطلاع شما دوستان گفته میشود.(در دنیای امروز یکی از معیارهای جامعه پیشرفته ،تقسیم عادلانه ثروت است.)

این افراد معتقند که اگر ثروت در دست عده ای خواص تجمع پیدا کند بهتر است. زیرا اگر این ثروت تقسیم شود ، افراد انرا فقط برای کارهای مصرفی استفاده می کنند و هیچ سرمایه گذاری صورت نمی گیرد. ولی عدم تقسیم باید افزایش سرمایه گذاری و ایجاد امکانات رفاهی برای قشر متوسط جامعه می شود و از این لحاظ به نفع آنان نیز میشود.

در جواب این گروه مخالف عدالت ، دسته ای می گویند که این کار نتیجه ای ندارد. مخصوصا در کشور های در حال توسعه. زیرا تجمع ثروت در دست عده ای خاص نه تنها باعث سازندگی نمی شود بلکه باعث فقیر تر شدن افراد نیز میشود. زیرا در کشور های در حال توسعه افزایش ثروت در دست افراد باعث خرید و استفاده از کالاهای لوکس می شود و بیشتر مصرف می شود تا سرمایه گذاری. نظیر افزایش سفرهای خارجی ،خرید کالاهای غیر ضروری و لوکس و....

همچنین باعث غیر فعال شدن اکثریت مردم که در سطح پایینی از زندگی هستند می شود و آن ها را از فعالیت و تلاش باز می دارند. که در واقع می توان گفت نیروی کار جامعه انگیزه خود را برای فعالیت از دست می دهد. که این بدترین ضربه ایست که به هر کشوری می تواند بخورد.

فکر می کنم در کشور ما نیز برای رسیدن به تقسیم ثروت عادلانه مخلوطی از دسته 1و 2 باشد. زیرا نظام هماهنگ حقوق هم به فعالیت فرد نگاه می کند و هم به نسبت می خواهد به همه یک ثرت متناسب با شغل تعلق گیرد.